Το πρόβλημα αυτό είναι ήδη οξύ στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση με αποτέλεσμα όσοι γονείς έχουν την οικονομική ευχέρεια να προστρέχουν στην συνδρομή των φροντιστηρίων ενώ για τα υπόλοιπα παιδιά – όπου οι γονείς τους δεν έχουν αντίστοιχες δυνατότητες – το μέλλον τους προδιαγράφεται δυσοίωνο ενισχύοντας τις ταξικές, εκπαιδευτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες.

Για όσους δε εισέρχονται στον πανεπιστημιακό βίο, ταυτόχρονα με τις ελπιδοφόρες προοπτικές δοκιμάζονται πλέον σθεναρά και οι οικονομικές αντοχές της οικογένειας προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα πρόσθετα έξοδα για να στηθεί μία νέα στέγη με όλα τα παρεπόμενα έξοδα.

Η εκπαίδευση για μια δημοκρατική ευνομούμενη πολιτεία δεν συνιστά μία τυπική συνταγματική υποχρέωση της πολιτείας για δημόσια και δωρεάν παιδεία σε όλους, αλλά οφείλει να το υποστηρίζει ουσιαστικά με πόρους και μέσα, ειδικότερα δε για τους πλέον ευάλωτους, προκειμένου να υπάρχουν εν τοις πράγματι οι ίδιες αντικειμένικες δυνατότητες για όλα τα παιδιά να προοδεύσουν ισότιμα. Η αριστεία συνιστά την επιβράβευση για τα πλέον χαρισματικά παιδιά αλλά και την διαχρονική υποστήριξη της πολιτείας προκειμένου να δομήσουμε το μέλλον μας γύρω από αυτά τα παιδιά.

Για την δημοκρατική Ελλάδα της ευημερίας, της προόδου και της περηφάνιας συνιστά συνειδητή επιλογή η ενίσχυση της εκπαίδευσης και των φορέων της, με σκοπό την καθολική ποιοτική ανύψωση της παδείας για όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως σε ισότιμη βάση.

Σε αυτή την κατεύθυνση η εκπαίδευση συνιστά για την φιλελεύθερη, σοσιαλιστική δημοκρατική παράταξη βασικό πρόταγμα και αιχμή τους δόρατος στις ασκούμενες πολιτικές.

άρθρο στο topontiki.gr